Hallo Allemaal,
Laaaaang geleden heeft Marc mij eens gevraagd om mezelf voor te stellen in de nieuwsbrief. Ik heb toen “ja” gezegd. Twee seconden later had ik al spijt. Maar belofte maakt schuld en dus geschiedde, dat toen mijn wekker vanmorgen om 06.00 uur ging, mijn eerste gedachte was: “vandaag ga ik mijn voorstelverhaal schrijven”. Dat is nog eens fijn wakker worden of niet dan …
Maar ja, wat ga ik dan vertellen. Laat ik beginnen met de meest logische start, mijn geboorte. Ik ben geboren op 9 februari 1967 in Nieuwkoop (ZH). Ik ben het zussie (op z’n Nieuwkoops) van Marc die ons iedere keer weer voorziet aan een schat van informatie over de Angenent tribe. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er in het begin niets van wilde weten, maar inmiddels kijk ik uit naar iedere volgende nieuwsbrief.
Als ik wat over mijn leven wil vertellen dan hou ik het maar bij de grote lijnen. Dit is een bewuste keuze want ik kan wel zeggen dat zo’n beetje 85% van mijn bestaan zich heeft afgespeeld in de diepe dalen en krochten van het leven. Als ik ga beginnen aan die verhalen dan kan ik wel een dramareeks gaan schrijven en daar zitten we met zijn allen echt niet op te wachten.Ik ben dus opgegroeid in Nieuwkoop. Rond mijn 23ste vertrok ik naar Epe om betrokken te zijn bij Jeugd met een Opdracht, een internationale zendingsorganisatie.
Zo’n vijf jaar later ben ik daar gestopt en na een jaar van zwerven streek ik neer in Leerdam, waar ik nu nog steeds woon. In Leerdam ontmoette ik mijn (ex) man. Samen kregen we vier zonen. De juwelen op mijn kroon. Inmiddels 27, 24, 23 en 19. Laat ik mijn kleinste juweeltje, mijn kleinzoon Diaz, niet vergeten die alweer 3,5 is.
Mijn oudste van 27 woont samen met zijn vriendin en hun zoontje Diaz, de een-na-oudste gaat volgend jaar trouwen en de twee jongsten wonen nog bij mij thuis. Je weet wel, woningtekorten… Blij toe, want ik vind het veel te gezellig om nog wat reuring in huis te hebben.
Mijn zonen zijn alle vier neurodivers en mijn ‘roeping’ was om hun neurodiversiteit naar de achtergrond te krijgen en hun karakter naar de voorgrond zodat ze volwaardig mee konden gaan draaien in de maatschappij met zo min mogelijk last van hun stoornissen. Ik kan nu zeggen dat ze alle vier volledig in de maatschappij werkzaam zijn. Toen Ezra 18 werd, op papier volwassen, ben ik begonnen aan mijn volgende ‘roeping’. Ik heb een training als ervaringsdeskundige gevolgd en daarna een korte opleiding tot Brain Blocks begeleider. Inmiddels volg ik een MBO 4 opleiding tot Sociaal Werker en ben ik werkzaam als Ambulant Begeleider. Ja ja, zelfs met één teen in de categorie ‘bejaarde’ kun je je nog ontwikkelen en leren. Mijn “specialiteit” zoals ze dat noemen ligt op het gehele gebied wat te maken heeft met de psyche van de mens. Dit varieert van het begeleiden van mensen met depressie en burn-out richting herstel tot mensen die psychoses hebben gehad en weer willen leren om te kunnen functioneren. Van mensen met een verslaving(sverleden) tot mensen die diep in een rouwproces zitten en alle varianten neurodiverse mensen die handvatten willen hebben om zo min mogelijk last te hebben van hun neurodiversiteit.
Ik vind het een gewéldig vak om uit te oefenen. Het meest bijzondere vind ik dat mensen je vanaf de get-go in vertrouwen nemen en hun diepste, donkerste, duisterste en meest afschuwelijke verhalen bij je neer durven te leggen. Het houdt mij nederig en dankbaar. Want wie ben ik uiteindelijk, om een klein stukje in hun leven mee te mogen lopen richting een beter en fijner leven.
Ik ben begonnen met het benoemen van mijn eigen diepe dalen en donkere krochten. Maar zonder dalen geen bergen. Het heeft mij allemaal gebracht waar ik nu sta. En ik sta nu in een happy place en ben begonnen met het beklimmen van een berg. En het is een prachtige berg! Ik ben benieuwd welke avonturen en lessen ik allemaal ga beleven. Ongetwijfeld zal ik onderweg nog regelmatig op m’n bek gaan. Het aard van het beestje is eigenwijs, koppig en ongeduldig en dat levert automatisch momenten op waarin ik met m’n snufferd weer eens zand lig te happen. Gelukkig heb ik geleerd om weer op te staan. Zoals we hier thuis zeggen; endooooorrrrrrrr.
Dit was zo’n beetje mijn verhaal. Ik hoop dat het jullie wat heeft gebracht, al is het maar een lach op je
gezicht of een beetje hoop op betere tijden. Want hoop is er altijd. Vergeet dat niet.
Veel liefs,
Angelique Angenent
