Ik ben …
Nico Angenent. Voluit Cornelis Klaas, vernoemd naar mijn vader die Klaas Cornelis heette. Er zijn nog acht Klaas Cornelissen in de stamboom begreep ik van Marc, maar er is maar één Cornelis Klaas.
Geboren in Nieuwkoop op zondag 3 mei 1959 om 11 uur 15, op meeuwenlaan 43. (Marc: zie foto in rubriek “oude foto’s in de Nieuwsbrief januari 2026). Ik heb begrepen dat het een bewolkte frisse dag was met een koele temperatuur van rond de 10°C.
In ons gezin van vier was ik de derde, of eigenlijk de tweede, want mijn oudere broer Rienk is geadopteerd door mijn vader als kind van mijn moeder. Eerder is Marc geboren en bijna acht jaar later mijn zus Angelique.
Herinnering lagereschooltijd heb ik niet zo veel, terugkijkend naar foto’s voetbalden we vaak in de poort naast en achter ons huis en speelden we cowboytje en indiaantje. Van dat laatste had ik een hele boel figuurtjes waar ik uren mee speelde op de trap en in het lavet waarbij mijn moeder vaak naar boven riep Cobus (zo noemde mijn moeder mij), ben je nog wakker? Mijn moeder vertelde later dat ik altijd en overal sliep.
Na de lager school ging ik naar de mavo wat geen succes was. Ik verbleef meer op de gang dan in de klas. In leren had ik toen nog geen zin. Na overleg met mijn ouders en het gooien met de dobbelsteen, ging ik voor automonteur. Dat betekende naar de Technische School in Woerden op de fiets, met de bus
en later op de brommer. Ik deed daar de C-stroom dat wil zeggen, meer theorie dan praktijk. Gek genoeg ging ik er fluitend doorheen, al was het toch wel spannend om na het examen de uitslag op te halen.
Herinnering van die schooltijd was in de winter “schorsie piepen” op de vijver voor de school en ja, ik was altijd degene die door het ijs ging.
Van school af ging ik werken, nou ja werken, je begon met auto’s wassen en vegen, en later mocht je helpen met een monteur. Om verder te komen ging ik naar de avondschool in Gouda. Eerst voor 2e monteur en later voor 1e monteur. Tegenwoordig ben je autotechnicus en leer je verder bij je werkgever.
Mijn eerste werkgever was C Boot in Alphen a/d Rijn (later Heemskerk). Later ben ik overgestapt
naar v/d Helm in Mijdrecht (later Ban). Met de bedrijfsleider van Ban kon ik niet zo goed opschieten en ging ik werken bij Svala in Leiderdorp, een Volvo dealer met 8 filialen. In het filiaal Hoofddorp werd ik chef werkplaats.
Het leren hield niet op. Veel cursussen bijvoorbeeld bij de importeur, over o.a. nieuwe technieken en constructie werking. De negens en tienen vlogen mij om de oren. Het klantencontact oefenen ging minder. Ik werd gefilmd met een onverwachte klant die klachten had. Daarna werd dit besproken. In het filiaal in Leiden werd ik expert in storing zoeken. Leuk was ook de diversiteit aan leerlingen, waarbij ik al vrij snel kon zien of het wat ging worden of niet. Er was er een bij die het presteerde om remblokken verkeerd om te monteren. Sommige kwam ik jaren later nog wel eens tegen als monteur, dat is dan wel weer leuk.
In 1981 ben ik getrouwd met Leny Heimgartner. Natuurlijk was de trouwauto een Volvo 264, het paradepaardje toen die tijd. Na de feestavond ruilde mijn baas de 264 om voor een 265 (5 deuren) om alle cadeaus mee te vervoeren naar Alphen a/d Rijn waar we toen kort woonden. Na een half jaar verhuisden we weer naar nieuwkoop in een nieuwbouwhuis, waar we nog steeds wonen. We hebben drie dochters gekregen. De eerste dochter Danielle is 42 jaar en heeft met Pascal twee kinderen. Onze tweede dochter Romana is 39 jaar en heeft met Glenn {ex} ook twee kinderen. Onze jongste dochter is Sharon van 35 jaar.
De laatste jaren ben ik helaas door omstandigheden afgekeurd. Dankzij de steun van mijn vrouw Leny heb ik steeds meer goede dagen. Mijn grootste hobby’s is modelbouw (schaal 1:35). Ik bouw voornamelijk op professionele wijze scenes uit de oorlog en op verzoek van Marc een keer een Romeinse soldaat. Verder houden we van fietsen en volleybal ik in een gezelligheidsgroepje van ongeveer 15 man/vrouw.
